SEO Keywords: grihshobhika marathi society article

* सरिता टीम

वक्ते आणि श्रोते कुठेही सापडतील. कोणत्याही झाडाखाली तुटलेल्या खाटांवर, बस स्टँडवर, चहाच्या दुकानात, शाळा-कॉलेजात, चर्च, मशिदी, मंदिर, गुरुद्वारा, वातानुकूलित हॉलमध्ये आणि अगदी घराच्या दिवाणखान्यात आणि स्वयंपाकघरात. फरक हा आहे की वक्ता आणि श्रोत्यांच्या हेतूचे सर्वत्र वेगवेगळे अर्थ आहेत.

शाळा-महाविद्यालयात असताना, वक्ते आणि श्रोत्यांना काहीतरी द्यायचे असते, सांगायचे असते आणि जाणून घ्यायचे असते, तर सिनेमागृहात किंवा संगीत मैफिलीत त्यांना फक्त काही ऐकायचे असते जे तासनतास त्यांच्या कानात घुमत राहते आणि काही गोड आठवणी परत आणते. टीव्ही आणि रेडिओही तेच करत आहेत. राजकारण्यांचे ऐकणे म्हणजे त्यांच्यावर विश्वास ठेवणे, तुमचे मत देणे आणि त्यांचे तुमच्यावर नियंत्रण ठेवणे.

मंदिर, मशीद, चर्च, गुरुद्वारामध्ये ऐकणे म्हणजे स्वतःला लहान, नालायक समजणे आणि भूतकाळातील एखाद्या व्यक्तीचे जुने शब्द घेऊन आजचे जीवन जगणे. इतकंच नाही तर तुम्ही ऐकत नसलेल्या व्यक्तीलाही मारू शकता, जरी या प्रक्रियेत तुमचा स्वतःचा जीव गेला तरी.

आता बोलण्याची आणि ऐकण्याची नवीन पद्धत आली आहे, मोबाईल. यामध्ये तुम्ही रात्रंदिवस तुमच्या हृदयातील आशय ऐकत राहू शकता. हे एकतर्फी ऐकणे आहे. तुम्ही प्रश्न विचारू शकत नाही. तुम्ही गाणी ऐकत असाल तर तुमच्या मनात प्रश्नही निर्माण होत नाहीत. संगीत सुखदायक आहे, ते बाह्य आवाज कव्हर करते, परंतु ते ऐकल्यानंतर एखादी गोष्ट समजून घेण्याची तुमची क्षमता कमी करते.

मोबाईलवर गाणी ऐकणे किंवा रील्स पाहणे हा सर्वाधिक लोकप्रिय टाईमपास झाला आहे पण तो टाईमपासकडून टाइमपासकडे वळला आहे. हे असे अमली पदार्थ आहे की, एखाद्याला त्याचे व्यसन लागले की, एखादा निरोगी माणूस समोर बोलला तरी त्याला उत्तर देणे आवश्यक मानले जात नाही, त्याचप्रमाणे गाणे ऐकून किंवा पाहिल्यानंतर काहीही बोलण्याची संधी मिळत नाही. आणि एक रील ऐकत आहे.

रेडिओ आणि टेलिव्हिजनने ही क्रांती सुरू केली होती पण आज ती काही मिनिटेच नाही तर खूप वेळ घेऊ लागली आहे आणि मानवी स्वभावही बदलू लागला आहे. ज्या लोकांना रील्स बघायची सवय लागली आहे त्यांना फक्त एक बाजू ऐकायची सवय लागली आहे, त्यांची मते मांडण्याची सवय ते गमावत आहेत.

विकासासाठी, मन मोकळे करण्यासाठी, कोणतीही गुंतागुंतीची गोष्ट समजून घेण्यासाठी, बोलत राहणे आणि ऐकणे आवश्यक आहे, परंतु आज मोबाईल क्रांती अशा टप्प्यावर आली आहे जिथे फक्त ऐकले जात आहे, परंतु विचार केला जात नाही आणि समजून घेतला जात नाही. शोधले जात आहे आणि उत्तर दिले जात नाही.

नुसते ऐकून मन सुन्न होते. त्यावेळी तो विश्लेषण थांबवतो. जर तुम्ही ऐकत असताना प्रश्न विचारण्याची कला विसरलात तर ते खूप धोकादायक आहे, विशेषत: कानात इअरबड घालून फिरणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीच्या बाबतीत.

धर्माचे प्रचारक नेहमी त्यांच्या भक्तांना धार्मिक उपदेश ऐकताना मन बंद करण्याचा सल्ला देतात. प्रश्न न विचारण्याच्या सूचना ते आगाऊ देतात. तुम्ही जे ऐकता ते स्वीकारा, त्यावर शंका घेऊ नका. धर्म हा तर्काचा प्रश्न नसून श्रद्धेचा आहे. धर्मात जे सांगितले आहे ते स्वीकारा. प्रत्येक प्रवचन हा देवाचा आवाज आहे, त्या देवाचा ज्याने सर्वांना जन्म दिला, जो अन्न आणि निवारा देतो, जो जग चालवतो, जो जिवंत असताना आणि मृत्यूनंतर निर्णय घेतो, ज्याच्यापासून कोणाचा मुद्दा लपलेला नाही, ज्याच्यापासून तो आपला संदेश देत आहे. प्रवचन देणाऱ्या व्यक्तीच्या तोंडातून दृश्ये. अशा सर्व गोष्टी श्रोत्यांवर लादल्या जातात.

मोबाईल हेच करत आहेत. त्याने देवाच्या प्रवक्त्यांची जागा घेण्यास सुरुवात केली आहे. तुम्ही चित्रपटात पाहू शकता आणि ऐकू शकता, परंतु अंतिम शब्द म्हणून तुम्ही काय पाहिले आणि काय ऐकले याचा विचार करा. मोबाइल प्रभावक आज भाष्यकारांपेक्षा अधिक लोकप्रिय झाले आहेत कारण ते केवळ मृत्यू, कर्म, पाप आणि पुण्य याबद्दल बोलत नाहीत. ते विविधता ठेवतात परंतु त्यांचा फंडदेखील व्याख्यात्यांसारखाच असतो. म्हणजेच, जे सांगितले आहे ते सत्य आहे म्हणून स्वीकारा. शेवटी, इतर लाखो लोक देखील सत्यावर विश्वास ठेवत आहेत.

राजकीय नेत्यांप्रमाणे, कोणीही प्रभावशाली व्यक्तींवर प्रश्न विचारू शकत नाही. इंस्टाग्राम, यूट्यूब, फेसबुक हे प्रश्न विचारण्याचे प्लॅटफॉर्म नाहीत. थ्रेड्स आणि एक्स आहेत पण त्यात ते बोलले आणि ऐकले जात नाही तर लिहिलेले आणि वाचले जाते, अगदी थोड्या शब्दात का होईना.

फक्त ऐकण्याची सवय माणसाचे व्यक्तिमत्व बदलते. फक्त तेच ऐकू येते ज्यात धिक्कार नाही, ज्यात मार्ग दाखवण्याचे वचन नाही. तसेच ज्यांना जगण्याची कला शिकवणे आवश्यक नाही त्यांचे ऐका. जे लोक ऐकून आणि बघून एकेरी संवाद साधण्याचे व्यसन करतात, दिवसातून तासन तास आणि नंतर दररोज त्यांच्या मोबाइल फोनवर चिकटलेले असतात, ते त्यांच्या मेंदूचे विश्लेषण करणे विसरत आहेत. जेव्हा लोक समजू लागले आणि प्रश्न विचारू लागले तेव्हा सामाजिक प्रगती सुरू झाली.

आज, मोबाईलवरील प्रभावक हे पावसाच्या थेंबासारखे आहेत जे पृष्ठभागावर पडतात आणि काही मिनिटांत पुसले जातात. त्याचे शब्द आणि त्याची चित्रे अडीच हजार वर्षांनंतरही वाचता येणाऱ्या अशोकाच्या स्तंभांवर लिहिलेल्या शब्दांसारखी नाहीत आणि अजिंठ्याच्या लेण्यांतील चित्रांसारखी नाहीत जी गेल्या 1000 वर्षांची कहाणी सांगत आहेत.

मोबाईल कल्चर ही काही सेकंदांसाठी असते, 15, 20 किंवा 30 सेकंदात मेंदू काहीतरी शोषून घेऊ शकत नाही आणि ते लक्षात ठेवू शकतो जेणेकरून ते नंतर वापरता येईल. एक पिढी पुढच्या पिढीकडे दुर्लक्ष करू लागल्याने रील लोकप्रिय झाली. व्यस्त पिढीने तरुणांना लहानपणापासूनच शाळांमध्ये पाठवून टीव्हीसमोर बसवून एकतर्फी ज्ञान संपादन करण्यापुरते मर्यादित केले आहे.

शतकानुशतके, जेव्हा मानवी सभ्यता खूप हळू विकसित होत होती, तेव्हा घरात कोणालाच नवीन मुलांशी बोलायला वेळ नव्हता. ज्यांच्याकडे मोकळा वेळ होता त्यांच्याकडे शब्द नव्हते कारण शब्द फक्त त्यांनाच मिळत होते ज्यांना कुठल्यातरी धार्मिक दुकानदाराने दिले होते. छपाईची सोय नव्हती. कथा आठवणाऱ्या दुभाष्यांबद्दल प्रश्न होता. आजी-आजोबांनी विचारले कारण त्यांनाही किस्से आठवले. पिढ्यानपिढ्या त्याच कथा सांगितल्या गेल्या आणि त्यावर विश्वास ठेवायला शिकवलं.

याचा परिणाम असा झाला की माणसाला निसर्गाचा आणि त्याच्यापेक्षा बलवान पुरुषांचाही फटका सहन करावा लागला. राजा किंवा धार्मिक नेत्याच्या सांगण्यावरून हजारोंचे सैन्य मारण्यास तयार होते. मानवी इतिहास हा केवळ हत्याकांड, हिंसाचार, बलात्कार, लूट आणि जाळपोळीचा बनला होता. 500 वर्षांपूर्वी जेव्हा मुद्रणालय आले आणि कागदावर नवीन शब्द छापण्याचे आणि वितरित करण्याचे तंत्रज्ञान विकसित झाले, तेव्हा मानवी मेंदूचा विकास सुरू झाला. राजा, धर्मगुरू आणि घरातल्या आजी-आजोबांनाही प्रश्न विचारले जाऊ लागले. वाचनानंतर विविधतेचे ज्ञान मिळाले. लेखन कलाही वाढू लागली. मला माझी मते मांडण्याची संधी मिळू लागली, जी इतरांपेक्षा वेगळी होती. जे काही लिहिले आहे ते छापून वितरित करण्याची सोय होती.

प्रत्येक नव्या वळणावर नवीन गोष्टी निर्माण होऊ लागल्या. लोक 10-20 मैल नाही तर शेकडो मैल जाऊ लागले. झोपड्यांच्या जागी घरांच्या रांगा बांधल्या जाऊ लागल्या. यंत्रे सापडली. निसर्गाच्या देणग्या समजू लागल्या. प्रत्येक गोष्ट देवाने निर्माण केलेली नाही, मानव अनेक गोष्टी स्वतः निर्माण करू शकतो. जे नवीन बांधकाम पहिल्या 2000 वर्षात व्हायचे ते 20 वर्षात व्हायला सुरुवात झाली आणि त्यानंतर त्याचा वेग आणखी वाढला.काहीतरी नवीन बांधले जात आहे.

का? कारण नुसते ऐकणे बंद झाले आहे, नुसते बघणे थांबले आहे विचार करताना किंवा विचार करणे सुरू झाले आहे. जे काही आहे ते देवाची कृपा नाही, आपण स्वतः बरेच काही करू शकतो, केवळ राजा किंवा धर्मगुरूसाठीच नाही तर स्वतःसाठीही. तंत्रज्ञानाच्या प्रगतीचाच परिणाम आहे की आज दर 2 महिन्यांनी नवीन तंत्रज्ञानाचे मोबाईल येत आहेत. संगणकाने शोध आणि निर्मितीचा नवा मार्ग दाखवला. पण आता तो शिगेला पोहोचला आहे का? नवीन पिढी फक्त ऐकू शकते, फक्त पाहू शकते? असे दिसते फक्त. आज तरुणांच्या हातात पेन किंवा कागद नाही. त्यांना लिहिता येत नाही.

ऐकण्याची आणि पाहण्याची क्षमता त्यांच्याकडून बोलण्याची आणि लिहिण्याची क्षमता हिरावून घेतली आहे. वाचनाची, समजून घेण्याची आणि जे वाचले आणि समजले त्यातले दोष शोधण्याची कला स्वच्छ हवेसारखी नाहीशी झाली आहे. मोबाईल हे आधुनिक तंत्रज्ञान आहे पण त्याने मानवी पिढीला 500 वर्षे जुन्या काळाकडे ढकलले आहे जेव्हा फक्त राजा किंवा धर्मगुरू ऐकले जात होते. आज, प्रभावकर्त्यांनी राजे आणि धार्मिक नेत्यांची जागा घेतली आहे, परंतु ते विखुरलेल्या मोबाइल प्लॅटफॉर्मच्या मालकांसाठी काम करत आहेत.

आज एक पिढी केवळ मानसिक गुलाम झाली आहे. ती ह्युमनॉइड रोबोटसारखी झाली आहे. मोबाईलचे व्यसन लागलेल्या या पिढीला आदेश ऐकण्याची सवय झाली आहे. स्वत: काहीतरी कसे तयार करायचे आणि कसे तयार करायचे हे ती विसरली आहे. या पिढीत काही अपवाद आहेत. जे वाचत आहेत, विचार करत आहेत, लिहित आहेत आणि प्रश्न विचारत आहेत तेच पैसे कमावत आहेत. श्रीमंत आणि गरीब यांच्यातील वाढत्या फरकाचे एक कारण म्हणजे जो फक्त ऐकण्यात आणि पाहण्यात वेळ घालवत नाही, तो गर्दीच्या खूप पुढे जातो.

तुम्ही कोणत्या मध्ये आहात? जे फक्त ऐकतात आणि बघतात त्यांच्यात की काहीतरी समजून घेऊन लिहिणाऱ्यांमध्ये? ऐकून, बघून लिहिणे फार अवघड नाही तर वाचून, विचार करून लिहिणे फार अवघड आहे. मानवी सभ्यता, आपले देश, आपली शहरे, आपली जीवनशैली, आपली कुटुंबे, स्वतःला वाचवायचे असेल तर वेळ घालवायचा, वेळ वाया घालवायचा की वेळ वापरायचा हे ठरवावे लागेल. आणि ध्येय आणि दिशा जाणून न घेता चालायचे की नीट विचार करून ध्येय ठरवायचे.