* डॉ. अनिता राठौर मंजरी
मी २१ व्या मजल्यावरून लिफ्टमध्ये चढले आणि ग्राउंड फ्लोअरचे बटण दाबले. या वेळेला मी इवनिंग वॉकला जाते; लिफ्ट २० व्या मजल्यावर थांबली आणि एक सुंदर, उंच, गोरी आणि आकर्षक वैशिष्ट्ये असलेली मुलगी आत आली. तिला पाहून माझे मन आनंदाने किलबिलू लागले की काश! ती माझी सून व्हावी. गेल्या एक वर्षापासून मी माझ्या आकर्षक आणि हुशार इंजिनियर मुलासाठी एक सुंदर वधू व माझ्यासाठी सून शोधत आहे. थोडा वेळ विचार करून मी तिला म्हणाले, ‘‘मुली, तू या टॉवरमध्ये राहतेस का?’’
‘‘तिने थोडक्यात उत्तर दिले’’ आणि मोबाईलमध्ये नजर खिळवली. मला खूप राग आला की हे विचित्र आहे की तिने फक्त म्हटले आणि मी संभाषण पुढे नेण्यापूर्वी तिने माझे संभाषण संपवले. ती तळमजल्यावर पोहोचताच ती वेगाने चालू लागली. कदाचित तीही वॉकला निघाली होती. कानात इअरफोन लावून बोलण्यात मग्न झाली, मीही चालायला लागले. ती पुढे-पुढे आणि मी मागे-मागे. मला एका झाडाची फुले खूप आवडायची आणि दररोज ५ मिनिटे तिथे बसून त्यांच्या सुगंधाचा आस्वाद घ्यायचे. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे तीही त्याच झाडाजवळ थांबली. फोन ऐकता-ऐकता सुगंधाचा आस्वाद घेतला. माझं लक्ष त्या झाडाकडे आणि त्याच्या फुलांकडे कमी आणि मुलीकडे जास्त होतं. मी चालायला सुरुवात केली पण ती बराच वेळ तिथे उभी राहून फोनवर राहिली. आता ती माझ्या मागे होती आणि मी तिच्या पुढे होते. मी मुद्दाम मागे वळून पाहिले नाही जेणेकरून तिला वाटू नये की मी तिच्याकडे पाहत आहे. मला माझा मोबाईल वापरावासा वाटत होता पण घरी वायफायशी कनेक्ट असल्याने माझे इंटरनेट काम करणार नाही हे मला माहीत होते. मुलगा म्हणतो, ‘‘आई, रिचार्ज करून घे.’’ पण मीच नकार देते. मी घरीच तर असते, मग रिचार्ज करून काय उपयोग?





