* डॉ. अनिता राठौर मंजरी

मी २१ व्या मजल्यावरून लिफ्टमध्ये चढले आणि ग्राउंड फ्लोअरचे बटण दाबले. या वेळेला मी इवनिंग वॉकला जाते; लिफ्ट २० व्या मजल्यावर थांबली आणि एक सुंदर, उंच, गोरी आणि आकर्षक वैशिष्ट्ये असलेली मुलगी आत आली. तिला पाहून माझे मन आनंदाने किलबिलू लागले की काश! ती माझी सून व्हावी. गेल्या एक वर्षापासून मी माझ्या आकर्षक आणि हुशार इंजिनियर मुलासाठी एक सुंदर वधू व माझ्यासाठी सून शोधत आहे. थोडा वेळ विचार करून मी तिला म्हणाले, ‘‘मुली, तू या टॉवरमध्ये राहतेस का?’’

‘‘तिने थोडक्यात उत्तर दिले’’ आणि मोबाईलमध्ये नजर खिळवली. मला खूप राग आला की हे विचित्र आहे की तिने फक्त म्हटले आणि मी संभाषण पुढे नेण्यापूर्वी तिने माझे संभाषण संपवले. ती तळमजल्यावर पोहोचताच ती वेगाने चालू लागली. कदाचित तीही वॉकला निघाली होती. कानात इअरफोन लावून बोलण्यात मग्न झाली, मीही चालायला लागले. ती पुढे-पुढे आणि मी मागे-मागे. मला एका झाडाची फुले खूप आवडायची आणि दररोज ५ मिनिटे तिथे बसून त्यांच्या सुगंधाचा आस्वाद घ्यायचे. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे तीही त्याच झाडाजवळ थांबली. फोन ऐकता-ऐकता सुगंधाचा आस्वाद घेतला. माझं लक्ष त्या झाडाकडे आणि त्याच्या फुलांकडे कमी आणि मुलीकडे जास्त होतं. मी चालायला सुरुवात केली पण ती बराच वेळ तिथे उभी राहून फोनवर राहिली. आता ती माझ्या मागे होती आणि मी तिच्या पुढे होते. मी मुद्दाम मागे वळून पाहिले नाही जेणेकरून तिला वाटू नये की मी तिच्याकडे पाहत आहे. मला माझा मोबाईल वापरावासा वाटत होता पण घरी वायफायशी कनेक्ट असल्याने माझे इंटरनेट काम करणार नाही हे मला माहीत होते. मुलगा म्हणतो, ‘‘आई, रिचार्ज करून घे.’’ पण मीच नकार देते. मी घरीच तर असते, मग रिचार्ज करून काय उपयोग?

मग ओपन जिम आली. मी सायकलिंग करायला सुरुवात केली. तीही व्यस्त झाली, ती बेंचवर बसली तेव्हा मीही तिच्या शेजारी बसलो. मला तिच्याशी बोलण्याची कल्पना सुचली, ‘‘बाळा, बघ माझं नेट काम करत नाहीये.’’

तिने तिचे इअरफोन काढले आणि म्हणाली, ‘‘काकी, तुम्ही काही बोललात का?’’ तिचा मधुर आवाज ऐकून माझ्या मनात गुदगुल्या जाणवल्या, की काश! ही माझी सून व्हावी.

‘‘बाळा बघ, माझं नेट का काम करत नाहीये?’’

तिने लगेच माझा मोबाईल बघितला आणि म्हणाली, ‘‘काकी, तुमचा प्लान एक्सपायर झाला आहे असे वाटते. तुम्हाला तो रिचार्ज करावा लागेल.’’

मला संधी मिळाली. जरी मी रिचार्ज करू शकले असते तरी मी अजाणतेपणाने म्हणाले, ‘‘कृपया बाळा, माझे रिचार्ज करून दे. माझा मुलगा बाहेर गेला आहे. त्याचा फोनही लागत नाहीये. मला तुझा नंबर दे. माझा मुलगा येताच मी पेटीएमद्वारे पैसे पाठवेन. मी तुझ्या टॉवरच्या २१ व्या मजल्यावर राहते.’’

‘‘ओके काकी, काही हरकत नाही,’’ असे म्हणत तिने माझा फोन रिचार्ज करून घेतला आणि माझे नेट लगेचच चालू झाले.

मी तिचा नंबर घेतला. तिचा नंबर मिळाल्याने मला आनंद झाला. मग पुन्हा एकदा मला वाटलं की काश! ती माझी सून व्हावी. माझे वॉक अपूर्ण सोडून मी माझ्या टॉवरमध्ये आले, पटकन लिफ्टमध्ये पोहोचले, फ्लॅटचे कुलूप उघडले आणि पटकन त्या गोंडस मुलीचा नंबर सेव्ह करू लागले. मी तिचे नावही विचारले नाही, म्हणून मी ते कोणत्या नावाने सेव्ह करावे? मग माझ्या मनात हास्य तरळले आणि मी तिचा नंबर ‘प्रेमळ सूनबाई’ नावाने सेव्ह केला. मला भीती वाटत होती की जर माझ्या मुलाने ते पाहिले तर तो ओरडेल, ‘‘आई, हे सर्व काय आहे? या नावाने तू कोणाचा नंबर सेव्ह केला आहे?’’ मग मला वाटले की मी त्याला काहीही करण्यासाठी माझा फोनच देणार नाही.

मी पटकन व्हाट्सअॅपवर शोधले, ‘‘हॅलो बाळा, मी आर टॉवरच्या २१ व्या मजल्यावर राहणारी…’’ मी हसणारी इमोजी जोडली आणि मुद्दाम काकी लिहिले नाही. मग मी तिला पटकन पेटीएमद्वारे पैसे पाठवले. तिचे नाव परी होते. ती खरोखरच परीसारखी तर आहे. मग माझे मन आनंदाने नाचू लागले, काश! ती माझी सून व्हावी.

लवकरच पेन-कागद घेऊन परीसाठी एक कविता लिहायला सुरुवात केली. लिहिण्यात इतकी मग्न झाली की बाहेर बेल वाजल्याचेही कळले नाही. गेट उघडला आणि मुलगा आत आला. तो म्हणाला, ‘‘आई, मला माहीत आहे की तू लिहिण्यात एवढी मग्न झाली असतेस की तुला ढोल-ताशांचा आवाज ऐकू येत नाही, बेल तर सोडा,’’ आणि मग तो जोरात हसला, ‘‘काय लिहितेस?’’

‘‘माझ्या सुनेसाठी कविता.’’

‘‘काय म्हणतेस?’’

‘‘मी मस्करी करतेय,’’ असं म्हणत लवकरच त्याला जेवण देऊन माझे व्हाट्सअॅप उघडलं. माझ्या आनंदाला पारावार उरला नाही. परी ऑनलाइन होती. ‘‘नमस्कार बाळा, मी पेटीएमद्वारे पैसे पाठवले आहेत,’’ आणि मग मी तिला मेसेज केला आणि स्क्रीन शॉट पाठवला.

‘‘धन्यवाद काकी, घाई काय होती?’’ मग ती ऑफलाइन झाली.

रात्री मी तिचे स्टेटस पाहिले, ‘‘लोक म्हणतात, जिद्द चांगली नाही पण माझी जिद्द आहे. द्वेष दूर करण्याची आणि प्रेम पसरवण्याची.’’

‘‘अरे, या माझ्या स्वरचित ओळी आहेत, तर परीने त्या चोरल्या आहेत का? मी लगेच मेसेज केला, बाळा, तू हे लिहिले आहेस का? ’’

‘‘नाही काकी, मी चोरी करत नाही. जर मला कोणाचे लेखन आवडले तर मी ते कॉपी-पेस्ट करते पण मी त्या रचनेखाली मूळ रचनाकाराचे नाव नक्कीच लिहिते.’’

माझ्या घाईत मी खालच्या रचनाकाराच्या नावाकडेही पाहिलेच नाही. तिथे माझे नाव पाहून मला अभिमान वाटला.

मला तिच्याबद्दल जाणून घेण्याची उत्सुकता होती, म्हणून मी म्हणाले, ‘‘बाळा, तुला या ओळी कुठून मिळाल्या?’’

‘‘मी नुकत्याच त्या फेसबुकवर पाहिल्या, त्या लाईक केल्या आणि माझ्या स्टेटसवर पोस्ट केल्या.’’

‘‘मग त्या रचनाकाराला फेसबुकवर शोधून त्याला फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठव,’’ मला तिला माझी फेसबुक फ्रेंड बनवायची होती. असा विचार करून मेसेज केला. ‘‘अरे काकी…ऑफिसमुळे मला वेळ मिळत नाही…मी फेसबुक कमी वापरते.’’ मेसेज पाठवल्यानंतर लगेचच गुड नाईटचा मेसेज पाठवला.

माझी निराशाच झाली. मी गप्पा मारण्याच्या मूडमध्ये होते. मला मा-झ्या मनाविरुद्ध शुभ रात्री लिहावे लागले. पहाटे काही सुंदर ओळी लिहून तिला गुड मॉर्निंगचा मेसेज पाठवावा असे मला वाटले; पण नंतर तिला वाटेल की मी जबरदस्तीने तिला चिकटून बसले आहे, असा विचार करून मी तसे केले नाही. दुसऱ्या दिवशी, मी मॉर्र्निंग वॉकसाठी लिफ्टमध्ये चढले आणि लिफ्ट २० व्या मजल्यावर थांबली तेव्हा ती लिफ्टमध्ये आली. माझ्या आनंदाला पारावार उरला नव्हता. पहाटे फुलासारखा फुललेला तिचा सुंदर चेहरा पाहून माझे मन आनंदाने भरून आले, पण तिने माझ्याकडे ढुंकूनही पाहिले नाही. ती कोणाशी तरी फोनवर व्यस्त होती. मला खूप राग आला होता पण मी काय करू शकले असते?

ती ग्राउंड फ्लोअरवर पोहोचताच, ती सोसायटीच्या गेटमधून जलद पावलांनी बाहेर पडली. सोसायटीमध्ये वॉकसाठी इतकी जागा असताना इतक्या सकाळी सोसायटीच्या गेटमधून बाहेर पडण्याची काय गरज आहे? मी विचार करू लागले. ती काही कामासाठी गेली असावी. मला तिची काळजी वाटू लागली कारण काही दिवसांपूर्वी मी ऐकले होते की काही बदमाश लोकांनी सोसायटीच्या बाहेर रस्त्यावर एका महिलेची चेन हिसकावून घेतली आहे. वॉकनंतर मी टॉवरमध्ये पोहोचले तेव्हा मला ती लिफ्टची वाट पाहत असल्याचे आढळले. तिच्या एका हातात दुधाची बॅग आणि ब्रेड आणि दुसऱ्या हातात भाजीची पिशवी होती. अच्छा तर हे घेण्यासाठी गेली होती. ग्राउंड फ्लोअरवर लिफ्ट थांबताच, आम्ही दोघे एकत्र आत गेलो, मी २० व २१ व्या मजल्याचे बटण दाबले.

तिचा मजला आला. मी मनात विचार केला की किती चांगली मुलगी आहे ती! सरळ आणि स्पष्ट बोलते. ती स्वत:चे जेवण स्वत: बनवते, साफसफाई करते आणि तिचे कपडेदेखील धुते. नाहीतर नोकरी करणाऱ्या मुली हे सगळं काम कुठे करतात, वर त्यांचे पालक काय म्हणतात? मी मनातल्या मनात हसले की काश! ती माझी सून झाली तर…जेव्हा सासू आणि सून एकत्र बसतील तेव्हा आमचे खूप जमेल.

आता हळूहळू आम्ही दोघी सकाळ-संध्याकाळ नियमित भेटू लागलो. आमचे चांगले जमू लागले. आता आम्ही एकमेकांच्या सवयी, आवडी-निवडी, वागणं समजू लागलो. त्यामुळे आम्ही काहीही न बोलता एकमेकांना समजून घेत होतो. आमच्यात चांगली अंडरस्टॅडिंग निर्माण झाली होती. आम्ही फोनवरही खूप बोलू लागलो.

जेव्हा कधी तिला ऑफिसमधून परत यायला उशीर व्हायचा तेव्हा मी काळजीत पडायचे आणि तिला फोन करायचे आणि मग ती चिडून म्हणायची की तुम्ही पण ना…मी काही लहान मूल नाही.

आणि जेव्हा कधी मला काही त्रास व्हायचा आणि ती माझी काळजी करायची, तेव्हा मी रागाने म्हणायचे की मी काही लहान मूल आहे का की माझी काळजी करत आहे? मला लिहिण्याची आवड होती आणि तिला वाचनाची आवड होती. मला तिची एक सवय आवडत नव्हती. रात्री उशिरापर्यंत तिचे जागे राहणे. मी जेव्हा काही बोलायचे तेव्हा ती म्हणायची, ‘‘काकी, ऑफिसमुळे आम्हाला दिवसा वेळ मिळत नाही, म्हणून व्हॉट्सअॅप, फेसबुक आणि इंस्टाग्रामने आम्हाला रात्री उशिरापर्यंत जागे राहायला भाग पाडले आहे.’’ तुम्ही या तिघांना शिव्या द्या, हे तुमचेही मित्र आहेत. ‘‘ती हसत-हसत म्हणे तेव्हा मलाही हसू आवरता येत नसे की ती जे बोलते आहे ते बरोबर आहे. मीही रात्री उशिरापर्यंत फेसबुक आणि व्हॉट्सअॅपवर व्यस्त असते.’’

तिला माझी एक सवय आवडली नाही आणि ती म्हणजे अनावश्यक हस्तक्षेप. मी म्हणाले, ‘‘तुम्हा मुलांमध्ये अजून तेवढी समज नाहीये, म्हणूनच ते समजावून सांगणे आवश्यक आहे, ज्याचा तुम्ही लोक चुकीचा अर्थ लावता आणि त्याला ‘हस्तक्षेप’ म्हणता.’’

‘‘तुम्ही बरोबर आहात, पण सतत हस्तक्षेप करणे…असे वाटते की २४ तास कोणीतरी डोक्यावर बसले आहे.’’

तिचे बोलणे ऐकून मला वाटले की ती बरोबर बोलत आहे. हळूहळू, एक महिना उलटला. एके दिवशी सकाळी ती उदास स्वरात म्हणाली, ‘‘काकी, मला लवकरच हा फ्लॅट सोडावा लागेल कारण माझ्या प्रियकराची इच्छा आहे की मी त्याच्यासोबत दुसऱ्या सोसायटीत राहावे.’’

हे ऐकून माझे मन आणि तिला माझी सून बनवण्याचे माझे स्वप्न भंगले.

‘‘बाळा, तुझी काही हरकत नसेल तर काही सांगू का?’’

‘‘होय, कृपया मला सांगा.’’

‘‘लग्नापूर्वी असे एकत्र राहणे चुकीचे आहे.’’

‘‘काकी, आपण एकत्र वेळ घालवावा अशी त्याची इच्छा आहे जी इथे शक्य नाही.’’

‘‘त्याला इथे काय प्रॉब्लेम आहे?’’

‘‘मला माहीत नाही, उद्या संध्याकाळी तो मला कॉफी हाऊसमध्ये भेटेल. तुम्हीपण तिथे या आणि त्याला समजवा की त्याने लवकर लग्न करावं कारण मलाही आता त्याला असं भेटता येणार नाही.’’

‘‘नाही बाळा, मी कोण आहे समजावणारी? मी कशाला हस्तक्षेप करू? तूच मला हस्तक्षेप करायला मनाई केली आहेस.’’

‘‘काकी, मुलं चुकीच्या मार्गावर जात असतील तेव्हा मोठ्यांनी हस्तक्षेप करणं योग्यच आहे.’’

‘‘ठीक आहे, तो कधी येणार आहे?’’

‘‘उद्या रात्री ८ वाजता कॉफी हाऊसवर या, मी तुम्हाला लोकेशन पाठवते.’’ जेवणाची तयारी केल्यानंतर, मी कॉफी हाऊसला जाण्यासाठी कॅब बुक करत होते तेव्हा मला माझ्या मुलाचा फोन आला, ‘‘आई, मी घरी उशिरा येईन. मी एका मित्रासोबत कुठेतरी जात आहे.’’

कॅबमध्ये बसल्याबरोबर माझ्या मनात एक वेदना जाणवली की ती माझी सून व्हावी.

कॉफी हाऊसमध्ये पोहोचताच माझ्या मुलाला तिथे पाहून, मी अत्यानंदाने ओरडले, ‘‘तू इथे? तूच परीचा प्रियकर आहेस का?’’

‘‘परी…हो पण आई…पण तू इथे काय करतेयस? तुला परीबद्दल…’’ तो गोंधळला. तोपर्यंत परीही आली तेव्हा ती अडखळत म्हणाली, ‘‘तुम्ही याला ओळखता का काकी?’’

‘‘फक्त त्यालाच नाही तर मी त्याच्या संपूर्ण कुटुंबाला ओळखते. माझ्या पोटी जन्म घेऊन मला आई होण्याचा मान त्यानेच दिला आहे.’’

‘‘पण तुम्ही तुमच्या मुलाचा कधीच उल्लेख केला नाहीत?’’ परी हसत म्हणाली.

‘‘हो आई, तू पण मला कधीच सांगितले नाहीस की ही तुझी मैत्रीण आहे,’’ मुलगाही आश्चर्याच्या स्वरात म्हणाला.

‘‘बाळा, मी तुझी आई आहे. तू रात्री उशिरा हळू-हळू फोनवर बोलायचास तेव्हाच मला शंका यायला लागली की काही तरी चाललंय? थोड्या प्रयत्नानंतर मला तुझ्या प्रेमकथेबद्दल कळलं आणि भविष्यात माझ्या सुनेशी नातं प्रस्थापित करण्यासाठी, मी हे नाटक रचलं आणि तुम्हा दोघांना काहीही कळू दिलं नाही.’’

‘‘जय हो आई, तू सीआयडीमध्ये असायला हवी होतीस,’’ असं म्हणत तो माझ्या पायाशी वाकला.

परीदेखील म्हणाली, ‘‘मानलं तुम्हाला माझ्या भावी सासुबाई उर्फ सीआयडी प्रद्युमन,’’ असे म्हणत मला मिठी मारली.

ती माझी सून होण्याचे माझे स्वप्न पूर्ण झाले होते. माझा मुलगा आतापर्यंत हे प्रकरण लपवत होता कारण परीची जात वेगळी होती आणि आमची जात श्रेष्ठ होती. माझ्या मुलाला मी नकार देईन अशी भिती होती; मी तिला माझी सून म्हणून खूप पूर्वीच स्वीकारले होते आणि त्यावर मान्यतेचा शिक्का बसवण्यासाठी मी लवकरच तिच्या आई-वडिलांना माझ्या घरी येण्याचे आमंत्रण दिले.

और कहानियां पढ़ने के लिए क्लिक करें...